Prethodne izložbe. Od 2014.

Slike i crteži Ljubomira Vučinića

Otvaranje izložbe: 23. oktobar 2016. u 19:00
Izložba je otvorena do: 10. novembar 2016.
Govore: Sava Stepanov i mr Lazar Marković

Ljubomir Vučinić (1956). Na Akademiji umetnosti u Novom Sadu završio je osnovne i magistarske studije grafike. Od 2005. godine na istoj instituciji u zvanju vanrednog profesora za oblast crtež.

"JazzBaroque" je stapanje ličnih doživljaja iz domena nenarativnog umetničkog izraza. Sa takve šematske pozicije oblikovane su slike u kojima dominiraju osećanja pretočena u energetske ritmove svetla nasuprot tmini. Deo slika izloženih u Galeriji likovne umetnosti poklon zbirci Rajka Mamuzića prethodnosu bile izložene u Budimpešti, Beogradu i Novom Sadu pod tematskim nazivom BAROQUE MMXV. Koncepcija ukupne ove galerijske postavke sastoji se od slika i crteža na papiru iz 1990. godine kao uvod novonastalim slikama, u prvom segmentu galerije, te Vučinićevog ličnog izbora slika prema kojima oseća korespodentnost i poštovanje (Petra Omčikusa, Ede Murtića i Boška Petrovića) iz kolekcije Rajka Mamuzića, u drugom segmentu galerije.

Sava Stepanov u tekstu za katalog ove izložbe kaže: "Slikarev priziv baroka nije nasilan i nelogičan jer proističe iz njegovog postupka slikanja, iz potrebe da se ostvari estetika pikturalnog obilja, da se naglase odnosi svetla i tame, da se snažnom gestikulacijom i dinamikom pokreta ostvari dramatika, da se dospe do svojevrsne patetike. Te osobenosti su, na svoj način, imanentne baroknom slikarstvu iz vremena kraja XVII i prve polovine XVIII veka. Taj istorijski period je moguće uporediti sa našim današnjim svetom – jer je to doba napretka nauke (matematika, astronomija, fizika) koja tada otkriva da je svet veći i raznovrsniji nego što se do tada zamišljalo. Nastupilo je vreme promena i dinamizma, tako različitog od mirnoće renesanse i nesigurnosti manirizma, što se i te kako odrazilo u slikarstvu...

S druge strane, bliskost Vučinićevog slikarskog koncepta sa džezom, vidljiva je u aproprijaciji i primeni osnovnih muzičkih postupaka (sinkopa, vibrato, karakterističan takt 4/4, improvizacija, varijacija, ritmička struktura) u vlastitoj pikturalnoj koncepciji. Brze i permanentne promene, smenjivanje brojnih karakterističnih elemenata u džez kompozicijama, imaju svoj ekvivalent u Vučinićevoj slici. Inspirisan fenomenom džeza, slikar je dospeo do hromatskih i ritmičkih inprovizacija, do zasebne vibrantnosti svakog bojenog polja, do razigranih kompozicijskih rešenja.

Očigledno je da su Ljubomiru Vučiniću, prilikom slikanja ove ekspresionističke serije velikih slika, odista godile reminiscencije na primere iz istorije umetnosti Svoje intuitivne reakcije na iskustva predhodnika iz različitih perioda svetske istorije Vučinić je – na ovaj ili onaj način – primerio situacijama našeg današnjeg sveta. U tim i takvim okolnostima njegova ekspresionistička i apstrakcijska slika ispoljava jednu zasebnu osećajnost, jedan umetnički personalitet i jedno osobeno viđenje sveta slike."