O Galeriji likovne umetnosti poklon zbirka Rajka Mamuzića

Proces obnove umetnosti započet posle 1950. godine na beogradskoj likovnoj sceni šezdestih godina ne samo da se produžava, već se posebno intezivira. Stvaraju se drugačiji likovni rukopisi i poetike, prihvataju se nove tehnologije. Umetnički život je sve intenzivniji. Umetnici prve posleratne generacije u ovom periodu su na pragu svoje životne i umetničke zrelosti, izgradili su svoje umetničke rukopise, vrlo često su nagrađivani.

U ovom periodu Mamuzić intezivno radi na sabiranju Zbirke. [15] Opuse umetnika već sabranih u Zbirku popunjava novim slikama, ali uvodi i nova imena. Njegov stav postaje sve jasniji. Odabir slika pokazuje sklonost kolekcionara za figuralni izraz koji smatra autentičnim izrazom naše umetnosti. U ovom periodu umetnost prve posleratne generacije predstavljena je kroz niz pojedinačnih pojava koje nemaju čvrsto stilsko i jezičko jedinstvo.

Najistaknutiji slikar socrealizma Boža Ilić u Zbirci je predstavljen slikama nastalim u sedmoj deceniji, u ekspresionističkom maniru. One se odlikuju bogatim bojenim reljefima maksimalne samostalnosti boja, tonova i valera (Staro drvo,1963, Cveće,1965, Mladić u šarenoj košulji,1966).

Kompozicije  Slave Bogojevića: Pejzaž (1964), Svet mašte (1964), U svemiru (1967) i Rađanje (1971) izrazitog lirizma, su sećanja na viđeni svet, u kojem delikatnim tretmanom umetnik ističe tonske vrednosti jedne game.

Lirski nadahnuta i sklona kolorističkim i svetlosnim kontrastima je i Mirjana Mihać. Ona slika vrtove, raskošnu arhitekturu i enterijere, odnosno svoj intimni svet pun poetskog zanosa u slikama Za stolom(1960) i Predeo - Dan, Predeo- Noć (1966).

Slične karakteristike ima i slikarstvo rasplamsanog kolorita ispisano simboličkim motivima grmova i krošnji u cvetu Danice Antić (Grm, 1970 i Letnja noć,1971).

Stevan Maksimović je umetnik koji se svojim predanim radom i kreativnim reagovanjem na različite vidove likovnih ideja uvrstio u red najznačajnijih predstavnika prve posleratne generacije koji stvara na teritoriji Vojvodine. Dela kojim je zastupljen u Zbirci su: Autoportret (1949), Motiv iz Bačke Topole (1956), Akordi (1960) i Stari sat (1966), koja ga predstavljaju kao umetnika širokog spektra interesovanja od poetskog realizma, preko kolorističkog ekspresionizma i do geometrizma.

Po strani od vodećih umetničkih tokova je stvaralaštvo slikara posebnog senzibiliteta, skoro nadrealističke biografije, Milana Popovića. U Zbirci je zastupljen slikama: Anatomija (1960), Monstrum univerzalis, Suvišan čovek (1961), Kult porodice (1966), Asocijativni paroksizam simboličkog kauzalnog univerzuma, koje karakterišu neobične vizije čoveka i kosmosa prepoznatljive, ali teško čitljive ikonografije.

Zahvaljujući sve češćim boravcima P. Omčikusa, B. Mihailovića, Lj. Jovanović i K. Bokšan [16] u Jugoslaviji posle 1965. godine, Mamuzić je dobio priliku da Zbirku obogati i njihovim, tada najnovijim radovima. Omčikusova dela su: Kaciga (1971), Lobanje (1972), Pod haubom (1972) i Pejzaž (1972), sa kojima se predstavlja u pariskom Grand Paleu 1972. godine. Nastale kao rezultat umetnikove inspiracije događajima iz hiljadu devetsto šezdest osme godine, ove kompozicije tamnog i škrtog kolorita, depersonalizvanih figura predstavljaju Omčikusove svojevrsne dramatizovane žanr scene.

Milorad Bata Mihailović zastupljen je slikama Bura (1970) i Kompozicija (1972), nastalim u procesu slobodnog i direktnog slikanja, kao izrazom slikarevog unutrašnjeg nemira. Karakteriše ih dinamika postignuta dijagonalnim kretanjem oblika i mnoštvom brzih poteza.

U čast Rene Magrita (1972) i Pijani brod (1967) su dela Kose Bokšan u kojima se umetnica vraća predmetnom svetu, oslobođenom svake deskripcije, monumentalnih formi, sa prostanim zonama čistih i zvonkih boja.

Međutim, za različite tokove apstraktne umetnosti Mamuzić je pokazao nešto manje intersovanja. Iako se u Zbirci mogu pronaći vrlo uspešni radovi enformela, geometrijske i lirske apstrakcije, ova umetnost nije sistematski sabirana.

Dve kompozicije Stojana Ćelića ilustruju umetnikov razvojni put u shvatanju prostora. Od geometrijski pravilne i osmišljene kompozicije u kojoj su svi elementi svedeni u jednu ravan (Sivo jutro, 1963) do kompozicije oživljene intezivnom bojom kao izrazom emotivnog stanja umetnika, kojim se produbljuje prostor (Sećanje na - dvadeseti jul, 1970).

Sintetički predeo (1965), Tragovi (1966) i Polovina (1967), su kompozicije Miće Popovića iz enformelističke faze, kroz koju umetnik prolazi tokom šezdesetih godina. To su reljefne slike, nastale mešanjem boje, peska, gita i smole. One pripadaju kolorističkoj fazi, u kojoj se umetnik vraća boji, a slici daje znakovne vrednosti.

Šezdesetih godina Ljubica Cuca Sokić bavi se istraživanjem pikturalnosti kao suštine moderne slike. Viđeno ne prikazuje ilustrativno već pažljivim redukovanjem kroz sintetizovan izraz, koristeći rafiniran i smiren kolorit (Sto u enterijeru,1962, Iz ateljea, 1964 i Zeleni enterijer, 1964).

Apstraktne kompozicije umetnika iz Hrvatske, Eda Murtića, imaju ekspresionističko-dramske karakteristike: Slobodan put (1961), Zasićena zemlja (1966) i kompozicija sa kojom se autor predstavio i na izložbi "Jugoslovenska umetnost danas" u Bohomu i na Bijenalima u San Paulu - Agresivni prostor (1966).

Branko Filipović Filo predstavljen je u Osnovnom fondu Zbirke apstraktnom kompozicijom Insekti i kompozicijom Pejzaž (1965), izvedenom enformelističkim postupom. U prvi plan svetlo sivog horizonta, slikanog apstraktno, umetnik je uneo neslikarska sredstva, busene tamnijih boja, pomešanih sa peskom, stvarajući enforelističku sliku na sasvim prirodan način.